Ζεστή και συγκινητική η εκδήλωση στο Βελεστίνο για την παρουσίαση βιβλίου του Γιώργου Γιαννούση

Ιδιαίτερα ζεστή και συγκινητική ήταν η εκδήλωση στο κέντρο πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής» για την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Γιαννούση, «Μετά τον έρωτα τι;», από τις εκδόσεις Αρμός.

Ακολουθούν τα λόγια του συγγραφέα Γ. Γιαννούση: Η Ανδριανή Μητροπούλου, μέσα από τη συστημική της ματιά, ανέδειξε τη δύναμη του έρωτα να μας φέρνει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μίλησε για τις προσδοκίες που κουβαλάμε στις σχέσεις, για τα άτυπα συμβόλαια που συνάπτουμε με τους συντρόφους μας και για την ανάγκη να τα επαναδιαπραγματευόμαστε καθώς αλλάζουμε. Ιδιαίτερα ουσιαστική ήταν η αναφορά της στη μητρότητα (ως μητέρα πλέον κι εκείνη), ως μια μετάβαση που καλεί τους συντρόφους όχι να επιστρέψουν σε αυτό που ήταν, αλλά να ανακαλύψουν ποιοι μπορούν να γίνουν μαζί.

Η Σοφία Μπαλαμώτη στάθηκε στη σχέση ανάμεσα στον έρωτα και την ελευθερία. Μας θύμισε πως η αγάπη δεν μπορεί να είναι κτήση ή περιορισμός, αλλά χρειάζεται να επιτρέπει στον άλλον να αναπτύσσεται και να ανθίζει. Και πως οι κρίσεις μιας σχέσης δεν σηματοδοτούν απαραίτητα το τέλος της, αλλά μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρίες ωρίμανσης, επανασύνδεσης και συνεξέλιξης.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε και η προσωπική μαρτυρία της τρίτης ομιλήτριας της Βασιλική Τράκη, η οποία μίλησε για τη μεταμόρφωση του έρωτα σε βαθιά αγάπη και φροντίδα, μέσα από τις δύσκολες εμπειρίες, όπως είναι η ασθένεια του συντρόφου. Μια ανθρώπινη εξομολόγηση που μας υπενθύμισε πως η συντροφικότητα αποκτά συχνά το βαθύτερο νόημά της όταν η ζωή μάς δοκιμάζει.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ήταν και η σύνδεση του βιβλίου με τον Ρήγα Βελεστινλή και το πρώτο του συγγραφικό έργο, το «Σχολείον των ντελικάτων εραστών». Μια αναφορά που έφερε στο προσκήνιο τον έρωτα όχι μόνο ως προσωπικό βίωμα, αλλά και ως δύναμη εξανθρωπισμού, καλλιέργειας και χειραφέτησης. Αυτό, τελικά, ήταν και το νήμα που συνέδεσε όλες τις ομιλίες: ο έρωτας δεν είναι μόνο η συγκίνηση της πρώτης συνάντησης, είναι και η δυνατότητα δύο ανθρώπων να αλλάζουν, να αντέχουν τις απώλειες, να αναγνωρίζουν την ετερότητά τους και να δημιουργούν διαρκώς νέους τρόπους. Στην παρουσίαση του βιβλίου μου στο Βελεστίνο, είχα την ευκαιρία να συναντήσω αγαπημένους ανθρώπους και να μοιραστώ μαζί τους σκέψεις για τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Μιλήσαμε για τον έρωτα που, ενώ αποτελεί μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, δεν εκδηλώνεται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις εποχές. Κάποτε οι άνθρωποι ζούσαν μέσα σε αυστηρά κοινωνικά και οικογενειακά πλαίσια, ενώ σήμερα διαθέτουν περισσότερες ελευθερίες, αλλά συχνά δυσκολεύονται να τις μετατρέψουν σε ουσιαστικές σχέσεις.

Στην ψυχοθεραπευτική μου εμπειρία συναντώ συχνά δύο φαινομενικά αντίθετες δυσκολίες: ανθρώπους που παραμένουν τόσο δεμένοι με την οικογένεια καταγωγής τους, ώστε δεν καταφέρνουν να αυτονομηθούν, και άλλους που εγκλωβίζονται σε έναν ακραίο ατομικισμό, αδυνατώντας να συνδεθούν πραγματικά. Το μεγάλο στοίχημα της συντροφικότητας είναι να μπορούμε να ανήκουμε χωρίς να χάνουμε την ελευθερία μας. Να συναντιούνται δύο ολόκληροι άνθρωποι, όχι δύο μισά που αναζητούν ο ένας στον άλλον όσα τους λείπουν.

Γιατί πολλές φορές ερωτευόμαστε στον άλλον ακριβώς εκείνο που δυσκολευόμαστε να αναπτύξουμε στον εαυτό μας. Κι όταν ο αρχικός ενθουσιασμός υποχωρεί, ο σύντροφός μας γίνεται ένας καθρέφτης που φανερώνει τις ελλείψεις μας. Εκεί αρχίζει η πιο ουσιαστική δυνατότητα του έρωτα, να πάψουμε δηλαδή να περιμένουμε από τον άλλον να μας συμπληρώσει και να αναλάβουμε την ευθύνη της δικής μας εξέλιξης. Σκέφτομαι συχνά ότι «η σχέση μοιάζει με ένα παιδί». Δεν γεννιέται ώριμη επειδή δύο άνθρωποι ερωτεύτηκαν ή παντρεύτηκαν. Χρειάζεται χρόνο, φροντίδα, όρια, αλήθεια και ευθύνη για να μεγαλώσει. Κι όπως δεν μπορούμε να απαιτούμε από ένα παιδί να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, έτσι δεν μπορούμε να φορτώνουμε στη συντροφική σχέση το βάρος όλων των προσδοκιών μας.

Τελικά, το ερώτημα «Μετά τον έρωτα, τι;» δεν προαναγγέλλει το τέλος του έρωτα, αλλά μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε τι μπορούμε να δημιουργήσουμε μέσα από αυτόν. Η πιο ουσιαστική απάντηση βρίσκεται στη «συνεξέλιξη»: να μεγαλώνουμε δηλαδή ως άνθρωποι και, μαζί μας, να μεγαλώνει και η σχέση.

Ευχαριστώ θερμά όλους όσοι συμμετείχαν σε αυτή την όμορφη συνάντηση στο Βελεστίνο, για τη φιλοξενία, τη συγκίνηση και τον γόνιμο διάλογο.  Ευχαριστώ θερμά τις ομιλήτριες για τις ουσιαστικές και προσωπικές προσεγγίσεις τους, τον Δήμο Ρήγα Φεραίου για τη φιλοξενία και όλους όσοι μοιράστηκαν μαζί μας αυτή την όμορφη βραδιά.

Ομονοήσαμε ότι η πιο ενδιαφέρουσα απάντηση στο ερώτημα «Μετά τον έρωτα τι;» είναι πως μετά τον έρωτα αρχίζει η πραγματική περιπέτεια της συντροφικότητας, δηλαδή πάλι ο έρωτας.