Οδοιπορικό στην Ιερά Μονή Φλαμουρίου Μεταμορφώσεως του Σωτήρος- Ο πατέρας Ρηγίνος μάς ξεναγεί στο ιστορικό μοναστήρι του Πηλίου

Την ημέρα που η Ιερά Μονή Φλαμουρίου Μεταμορφώσεως του Σωτήρος πανηγύριζε, βρέθηκαν οι δημοσιογράφοι του Regionews.gr Αποστόλης Νάνος και Βαλάντης Ματσόρδας για να καταγράψουν την προσκυνηματική διαδρομή των πιστών. Στο οδοιπορικό τους, τους συντρόφεψε η Αντωνία Χασιώτη, η οποία και μας παρότρυνε πριν ένα χρόνο για το ρεπορτάζ. Τότε, είχε απίστευτη κακοκαιρία, με ισχυρούς ανέμους και βροχοπτώσεις… Φέτος λοιπόν, πραγματώσαμε την υπόσχεση που είχαμε κάνει και είχαμε την τύχη να μας ξεναγήσει ο πατέρας Ρηγίνος και έπειτα να μας φιλοξενήσουν οι μοναχοί στο γεύμα που προσφέρουν κάθε χρόνο στους προσκυνητές. Τους ευχαριστούμε θερμά και αφήνουμε στο κείμενο τη ροή της διήγησής του χωρίς να το μετατρέπουμε πιστά σε γραπτό λόγο. Το βίντεο της ξενάγησης μπορείτε να το βρείτε στην ίδια δημοσίευση. Διαφορετικά μπορείτε να αναζητήσετε την σελίδα μας στο youtube laosonline και να δείτε το βίντεο. Στο τέλος του κειμένου δημοσιεύουμε σύνδεσμο με αναλυτικό φωτο-ρεπορτάζ.

Πάτερ Ρηγίνος: Βρισκόμαστε στην Ιερά Μονή Φλαμουρίου Πηλίου, Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Είναι ένα απ’ τα πιο παλαιά και με μεγάλη ιστορία μοναστήρια του τόπου μας.

Ιδρυτής της μονής είναι ο Άγιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος. Ήταν γιός ιερέα, ο οποίος καταγόταν από το Βαθύρεμα της Αγιάς. Και ακολούθησε τη μοναχική ζωή και κάποια στιγμή, όπως αναφέρει ο βίος του, ήρθε σ’ αυτό εδώ το σημείο, έχτισε ένα μικρό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδος και σε αυτόν τον τόπο μόνασε.

Θα συνιστούσα στους αναγνώστες σας να διαβάσουν το βίο του Αγίου Συμεών, του Μονοχίτωνος και Ανυπόδητου, είναι μοναδικός, πάρα πολύ συγκινητικός. Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος πέρασε πάρα πολλά στη ζωή του, ένας Άγιος με φοβερή ιστορία και διαδρομή.

Το μοναστήρι ο Άγιος δεν το πρόλαβε -ίσως να ήταν στο ξεκίνημα της μονής, από πληροφορίες των παλαιοτέρων πατέρων-. Στη σημερινή του μορφή που υπάρχει δεν το πρόλαβε ο Άγιος Συμεών. Στο τέλος της ζωής του πέθανε στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη εκεί. Τρία χρόνια αργότερα οι πατέρες μετέφεραν και έχουμε όλο το σκήνωμά του εδώ, την κάρα του και τα λείψανά του.

Πάμε να σας δείξω λίγο το εκκλησάκι της Αγίας Τριάδος. Είναι ένα μικρό, στενό,  μονόχωρο εκκλησάκι, στο οποίο εδώ μόναζε -όπως λέει η παράδοση- κάτω από μια αγριομηλιά. Λόγω όμως του ότι είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη σαν ασκητής εδώ της περιοχής και τον επισκέπτονταν πάρα πολλοί άνθρωποι, αναγκαζόταν τακτικά πολλές φορές να περιδιαβαίνει και την Ελλάδα, την τότε τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, διότι δίδασκε στα Ελληνόπουλα γράμματα.

Εδώ είμαστε στην πάνω πύλη της μονής, στην πλαϊνή πύλη της μονής. Είναι αυτό το μοναστήρι της Ιεράς Μονής Φλαμουρίου, είναι ένα αγροτικό ας το πούμε μοναστήρι. Και βλέπετε ότι εδώ υπάρχει μία πύλη από την οποία γίνεται η είσοδος ας πούμε των μουλαριών και για τις διάφορες δουλειές, τις τότε αγροτικές τις οποίες είχαν οι πατέρες. Η κύρια πύλη του μοναστηριού είναι η κάτω.

Το μοναστήρι, το καθολικό της μονής είναι πεντάτρουλο. Αυτό που λέμε σταυροειδές με τρούλο. Έχει πέντε τρούλους επάνω και δύο παρεκκλήσια. Επάνω αυτή τη στιγμή στα παρεκκλήσια είναι το οστεοφυλάκιο των πατέρων, των παλαιών πατέρων.

Και όπως θα δείτε κι εσείς, το μοναστήρι γενικώς παρουσιάζει μία κατάσταση όσο το δυνατόν πλησιέστερη στην παλαιά του μορφή. Δεν έχει δηλαδή αλλοιωθεί το μοναστήρι. Έχει κάνει μια φοβερή προσπάθεια ο γέροντας τα τελευταία χρόνια, και έχει φέρει σε μια πολύ καλή κατάσταση το μοναστήρι, γιατί ήταν ένα κτήριο το οποίο από παντού …«πονούσε». Δείτε τα θαυμαστά τοξωτά τα οποία είχαν φτιάξει εκείνα τα χρόνια οι πατέρες. Τι όμορφη δουλειά είχανε κάνει εκείνα τα χρόνια!

Εδώ ήταν τα αμπάρια της μονής. Έφερναν την ξυλεία, όπως ξέρετε ένα τέτοιο μοναστήρι με μεγάλες επιφάνειες σκεπής έχει και μεγάλη ανάγκη από πλάκες και από ξυλεία. Εδώ μέσα πάντοτε δηλαδή οι πατέρες φύλασσαν την ξυλεία, αυτή που χρησιμοποιούσαν για να φτιάχνουν τα χαγιάτια και τις σκεπές τους. Έχουμε βρει και τα παλιά τους βαρέλια στα οποία έφτιαχναν κρασιά, και τα μηχανήματα που χρησιμοποιούσαν τον καιρό εκείνο για να πεταλώνουν τα άλογα.

Απέναντι ακριβώς είναι όπως το λέμε εμείς «κρυολόγο», το λέμε ψυγείο. Είναι ένας χώρος ο οποίος βρίσκεται κάτω από τη γη, περίπου 5 μέτρα και διατηρεί μια σταθερή θερμοκρασία περίπου 12-13 βαθμούς χειμώνα-καλοκαίρι.

Από την πίσω πλευρά της μονής, πάλι από μια αγροτική βοηθητική είσοδο, θα έρθουμε και θα δούμε τον παλιό πύργο. Αυτός ήταν ο παλαιός πύργος και όπως θα σας δείξω και στην τράπεζα μέσα, όταν θα πάμε μετά την πανήγυρη, θα δείτε ότι έχει διασωθεί ένα παλιό σχέδιο ενός περιηγητή, του Μπάρσκι. Αυτός περιδιάβαινε την Ελλάδα και πολλά πράγματα τα ζωγράφιζε. Είχε έρθει στο μοναστήρι και είναι φοβερό πώς αποτύπωσε την κατάσταση που επικρατούσε τότε. Αν δείτε σήμερα δεν έχει πολύ μεγάλη διαφορά το μοναστήρι από το σκίτσο του περιηγητή. Μου κάνει εντύπωση όμως που σ’ αυτό το σημείο που υπάρχει ένας καστανεώνας (περιοχή με δέντρα, με καστανιές) τότε οι πατέρες στο επίπεδο αυτό είχαν αμπέλια, τα οποία σήμερα δεν υπάρχουν. Οι πατέρες ήταν πολλοί εκείνα τα χρόνια. Ήταν μεγάλο το μοναστήρι και αυτό το διαπιστώνουμε κι εμείς οι ίδιοι από τα… από τα λείψανα τα οποία υπάρχουν των πατέρων, την πληθώρα των λειψάνων. Εδώ έζησε και τα τελευταία χρόνια, ο περίφημος γέροντας Γαβριήλ Ντούνης. Ένας σύγχρονος ασκητής. Ένας γέροντας που είχε πάνω του έτσι, μετέφερε το πνεύμα της πατερικής και ασκητικής παραδόσεως.

Γύρω από τη μονή υπάρχει δασική έκταση, με ένα μεγάλο περιβόλι, αρκετά μεγάλο με καστανιές, και από κει και πέρα οξιές. Είδατε όταν περάσατε και το ρέμα, τα κρύα νερά που έτρεχαν, είναι υπέροχο το περιβάλλον στο μοναστήρι. Περίπου τρεις ώρες με τα πόδια από ‘δω, βρίσκεται ο αρσανάς της μονής. Υπάρχουν τα ερείπια ενός παλιού παλαιού κτίσματος, στο οποίο οι πατέρες πιθανόν να είχαν κάποιο σκάφος, κάποιο καΐκι για τις ανάγκες τότε για να ψαρεύουν, να αλιεύουν, αλλά και πιθανόν για να μεταφέρουν κάποια πράγματα, γιατί παλαιότερα δεν υπήρχε η μεταφορά των ανθρώπων, δεν υπήρχε το μονοπάτι από την πάνω πλευρά. Όλες οι μεταφορές στο μοναστήρι γίνονταν από το κάτω μονοπάτι. Είναι τρεις ώρες από ‘δω περίπου, με τα πόδια η θάλασσα.

Από την νοτιοανατολική πλευρά του μοναστηριού, βρίσκεται το Πουρί και η Ζαγορά. Από την βόρειο-βορειοανατολική βρίσκεται το Βένετο και το Κεραμίδι. Από το μονοπάτι νομίζω ότι βλέπουμε και τον Αγιόκαμπο. Δεν είναι τυχαίο που βλέπουμε τον Αγιόκαμπο. Έχει διασωθεί ο βίος του Αγίου, τον οποίο τον έγραψε ο Χατζημιχάλης. Είχε αυτό το «παπαδιαμαντικό πνεύμα» και ήταν από την Αγιά, και έγραψε για τον Άγιο. Αναφέρεται εκεί ότι ο Άγιος ήρθε σε αυτό το σημείο ακριβώς για να μπορεί να βλέπει το χωριό του, να βλέπει τα μέρη του. Τα μέρη τα οποία αγάπησε, ο πατέρας του, ο Παπα-Ανδρέας τον είχε από μικρό μαζί του στις λειτουργίες.

Τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια υπήρξε μια μεγάλη προσπάθεια από τους Αγιώτες, από κατοίκους της Αγιάς και των γύρω χωριών, του Γερακαρίου και στην περιοχή του Βαθύρεματος, σώζονται ακόμα οι δύο μεγάλες εκκλησίες όπου λειτουργούσε ο πατέρας του Αγίου Συμεών, ο Παπα-Ανδρέας. Και σε έναν λόφο που βρίσκεται στο κέντρο ας πούμε της πεδιάδας του κάμπου της Αγιάς, σε έναν λόφο ο οποίος ονομάζεται Αετόλοφος, πάλι οι ευσεβείς Χριστιανοί με τη βοήθεια και της μονής δημιούργησαν ένα εκκλησάκι της Αγίας Τριάδος, όπου εκεί αναφέρει πολλές φορές ο Χατζημιχάλης ότι ο Άγιος ανέβαινε, του άρεσε το σημείο αυτό, ανέβαινε και λειτουργούσε με τον πατέρα του τον Παπα-Ανδρέα.

Είναι συγκινητικό να σας πω ότι ο Άγιος Συμεών ήταν έγγαμος. Παντρεύτηκε από ανάγκη την κόρη του κοτζάμπαση της περιοχής του, της Αγιάς. Διότι εκείνος απειλούσε με παιδομάζωμα, και πρότεινε στον πατέρα του τον Παπα-Ανδρέα, ότι έχεις όμορφο παιδί, κι εγώ έχω όμορφη κοπέλα, την Τριανταφυλλιά, να τους παντρέψουμε. Ο Άγιος βέβαια έφερε μια αντίρρηση έτσι με σεβασμό στον πατέρα του, αλλά κι ο πατέρας του παρακαλώντας τον να μην συμβεί τίποτα κακό στα Ελληνόπουλα και στις οικογένειες των ανθρώπων, δέχτηκε ο Άγιος και παντρεύτηκε την Τριανταφυλλιά. Αλλά όπως λέει ο βίος του, όπως αναφέρει ο Χατζημιχάλης, πάντοτε την Τριανταφυλλιά την είχε σαν αδελφή του. Δηλαδή δεν συνήλθε μαζί της. Πολύ θαυμαστός ο βίος του.

Αυτή βέβαια είχε μία αδυναμία -η κοπέλα- κάποια στιγμή στη ζωή της, μια σαρκική αδυναμία. Γεννήθηκε από την αδυναμία της αυτή ένα παιδί. Έγινε κάτι το θαυμαστό. Έβαλαν τον Άγιο οι Τούρκοι για να τον κάψουν, έφυγε, το ‘σκασε ο Άγιος και πήγε προς τα μέρη της Κωνσταντινούπολης. Και μετά από χρόνια πολλά που ήταν ας πούμε ένας… ένας…, σαν τον Πατροκοσμά, σαν τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό… μετά από πολλά χρόνια όταν πέρναγε από τα μέρη αυτά,… περνούσε από τα χωριά αυτά, Ριζόμυλο, Στεφανοβίκειο, Καστρί, Αμυγδαλή. Στο βάθος είδε τον κάμπο της Αγιάς και στη μέση να ορθώνεται ο Αετόλοφος.

Και τότε θυμήθηκε… τις λειτουργίες που έκανε με τον πατέρα του, και είναι θαυμαστό το γεγονός ότι πήγε στο σημείο αυτό, και αναφέρει ο βίος του 3 ώρες δρόμο. Και όταν έφτασε ψηλά στον Αετόλοφο, λέει “Να δω, να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια, τον πατέρα μου, να προσευχηθώ, να φιλήσω τις άγιες εικόνες απ’ το εκκλησάκι που λειτουργούσα με τον πατέρα μου”. Τότε συνέπεσε ακριβώς, κατ’ οικονομίαν Θεού, να είναι εκεί και η γυναίκα του. Μεγάλη πλέον στην ηλικία και έχοντας κάποια ασθένεια. Και επειδή τα ‘φερε ο Θεός έτσι, να καταλάβει κι η Τριανταφυλλιά ότι φτάνει στο τέλος της ζωής της, ανέβηκε ν’ ανάψει τα καντήλια εκεί στον Αετόλοφο, και συνάντησε τον καλόγερο αυτόν. Τον οποίο όμως δεν τον γνώρισε ότι ήταν ο άντρας της. Και προθυμοποιήθηκε η κοπέλα. Βλέποντας τη μορφή του την οσιακή δεν τον γνώρισε. Και αναφέρει ο Χατζημιχάλης ότι του λέει “Άγιε Πάτερ λέει, είχα κι εγώ έναν σύζυγο ο οποίος έφυγε λέει και δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ”. Εξομολογήθηκε το σφάλμα της, και τότε ο Άγιος πλέον της αποκαλύπτεται, και της λέει “Εγώ είμαι η Τριανταφυλλιά”. Δεν το περίμενε φυσικά κι ο Άγιος να τη συναντήσει εκεί. Και μετά από δυο-τρεις μέρες η Τριανταφυλλιά πεθαίνει. Βέβαια είναι θαυμαστό ότι αναφέρει ο Χατζημιχάλης, ότι είχε και πολύ άσχημο θάνατο ο πεθερός του. Ο Αθανάσιος Τσαγκάλης. Ο κοτζάμπασης.

Είχαμε διακόψει και ένα άλλο πράγμα το οποίο σας έλεγα, το πνεύμα του μοναστηριού είναι το πνεύμα της Λογγοβάρδας, των παλαιών πατέρων. Ο γέροντας, ο άγιος γέροντας που είχαμε εδώ, ο πατήρ Γαβριήλ Ντούνης ήταν πνευματικό παιδί του γέροντα Φιλοθέου του Ζερβάκου. Και αυτοί οι δύο άνδρες έφεραν το πνεύμα αυτό της ασκητικής παραδόσεως και πατερικής παραδόσεως εδώ στο μοναστήρι. Το γέροντά μας θα τον γνωρίσετε, είναι ο γέροντας Συμεών Αναστασίου. Δεν είναι πολλοί πατέρες σήμερα εδώ, λίγοι άνθρωποι.

Και τώρα θα σας δείξω λίγο το καθολικό της μονής… Προσπαθούν οι πατέρες όσο το δυνατόν να διαφυλάξουν το παλαιό. Να μην έχουμε αλλαγές. Βέβαια θα δείτε ότι δεν μπορούν μερικοί άνθρωποι να καταλάβουν ότι παλιές σκεπές του μοναστηριού ήταν με πλάκα, αλλά όπως ξέρετε ο χειμώνας είναι βαρύς, και τα χιόνια πολλά. Και όταν τα χιόνια αρχίζουν να γλιστράνε, να φεύγουν από τις σκεπές, παρασέρνουν και τις πλάκες. Για να μπορέσει δηλαδή να διασωθεί αυτό το κτίριο σήμερα, έγινε μια μετατροπή και περάστηκε ας πούμε ανοξείδωτο σ’ ένα… σε μια πλευρά των σκεπών των κτιρίων.

Εδώ είμαστε στο καθολικό. Αυτές οι εικόνες που βλέπετε, η εικόνα του Χριστού, της Παναγίας και του Προδρόμου, φοβερές δηλαδή εικόνες από Κρητικής τεχνοτροπίας ήταν οι εικόνες του πρώτου τέμπλου. Και αργότερα μετά έγινε αυτό εδώ το τέμπλο, γύρω στο 1600. Επειδή ασχολούμαι και με την αγιογραφία, τόσο θαυμάσιες εικόνες δεν ξαναείδα στη ζωή μου. Είναι μοναδικές. Δηλαδή φανταστείτε τι καθαρότητα, όχι μόνο στο πνεύμα και στη σάρκα, αλλά και τι δυνατοί άνθρωποι στην προσευχή ήταν οι αγιογράφοι εκείνα τα χρόνια. Σήμερα δυστυχώς δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε τέτοια έργα. Όλα τα έργα των αγιογράφων του σήμερα, είναι ας το πούμε αντιγραφές και τα περισσότερα καρικατούρες. Μοναδικά έργα. Προσέξτε να δείτε το πρόσωπο, το ύφος της Παναγίας και του Χριστού. Κοιτάξτε να δείτε τι γλυκύτητα έχει ο Χριστός. Κοιτάξτε να δείτε πώς αποτυπώνεται η ασκητικότητα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Φοβερά έργα.

Δεν ήταν μόνο η υπομονή, ήταν ότι είχαν περισσότερη, -όπως σας είπα και το επιμένω αυτό γιατί το ζήσαμε εδώ απ’ τους πατέρες τόσα χρόνια, το διδαχτήκαμε απ’ το γέροντά μας- είχαν σαρκική καθαρότητα. Και επειδή ήταν και χαριτωμένοι άνθρωποι, έβγαζαν αυτά τα υπέροχα έργα. Σήμερα στην εποχή της ταχύτητας ο άνθρωπος προσπαθεί να προλάβει τα πάντα και τελικά δεν κάνει τίποτα σωστά. Σήμερα σε όλες τις τέχνες, είτε στην ξυλογλυπτική, είτε στην αγιογραφία, είτε στη μαρμαρογλυπτική, σε όλες, σε όλες τις τέχνες έχουμε απίθανες εξελίξεις σε μηχανήματα κτλ… Οι άνθρωποι αυτοί αγωνίζονταν, τι έκαναν; Έκαναν πινέλο από τις τρίχες της κατσίκας ας πούμε, ή του γουρουνιού. Προσπαθούσαν να τρίψουν κάτι πέτρες για να βγάλουν απ’ τις πέτρες και απ’ τα χώματα τα χρώματα. Και με τον κρόκο του αυγού, να ζωγραφίσουν. Απλά πράγματα, με 5-10 υλικά και έφτιαχναν τέτοια θαυμάσια έργα. Σήμερα εμείς με πληθώρα υλικών, πληθώρα πραγμάτων και τεχνολογίας, δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε απολύτως τίποτα.

Αυτό είναι το καθολικό λοιπόν, όπως σας είπα, έχει 5 τρούλους, ο κεντρικός είναι αυτός εδώ, και οι άλλοι δύο είναι στο ιερό και οι άλλοι είναι πάνω από τον πρόναο.

Όπως θα βλέπετε τώρα που είμαστε σε αυτό το σημείο, τα στασίδια αυτά του πρόναου δεν έχουν αλλαχτεί. Είναι τα παλαιά στασίδια. Αυτά τα οποία υπήρχαν. Είναι τα μοναδικά δηλαδή στα οποία ακόμα δεν έγινε κάποια επέμβαση. Ίσως παλαιότερα οι πατέρες να αντικατέστησαν κάποια ξύλα.

Παρατηρήστε εδώ να δείτε, τι σοφία είχαν οι άνθρωποι. Όταν έχτιζαν το μοναστήρι, έχτιζαν την πέτρα, ακριβώς από πίσω κάπου εδώ πέρναγαν μέσα τις λεγόμενες περαστές, ξύλα, καστανιές. Και γιατί; Για να ‘ρθουν να βιδώσουν επάνω και να καρφώσουν τα στασίδια. Και μετά έρχονταν και σοφάτιζαν και είχαν σοφατίσει μέχρι το σημείο αυτό. Το μοναστήρι είναι πάρα πολύ μεγάλο, και εγώ τουλάχιστον τα τελευταία 28 χρόνια που είμαι με τους πατέρες εδώ, υπήρχε πάντα λειψανδρία. Αγωνίζονταν οι άνθρωποι μόνοι τους. Γι’ αυτό και τον θαυμάζω το γέροντα αυτόν και την αδελφότητα αυτή, τους αγαπώ πάρα πολύ. Και είναι άνθρωποι δηλαδή που αγωνίστηκαν, δεν έδωσαν, τα πάντα γι’ αυτό το μοναστήρι.

Σήμερα είναι ο γέροντας, δύο μοναχοί και ένας δόκιμος, πέντε άτομα. Ευχόμαστε δηλαδή, από όλα αυτά που ακούμε απ’ τις εξελίξεις, απ’ τα γεωστρατηγικά, γεωπολιτικά, απ’ τις ανακατατάξεις που θα γίνουν στο μέλλον, από τις στεναχώριες, απ’ τις απειλές σεισμών, λιμών, καταποντισμών των οποίων ακούμε και οι πατέρες προφήτεψαν ότι θα ‘ρθουν… ότι θα υπάρξει μια μετάνοια και μια μεταστροφή του πνεύματος του κόσμου σήμερα, το οποίο το πνεύμα είναι άκρως δαιμονικό και σατανικό. Σπάνια να βρεις άνθρωπο να έχει ταπεινό φρόνημα, δηλαδή, και να μπορείς να συνεννοηθείς μαζί του. Και στην εκκλησία εγώ που βλέπω παιδιά σήμερα, το πνεύμα είναι εντελώς κοσμικό… δεν μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο σήμερα να αναπαυθείς, να έχει ταπεινό πνεύμα, δηλαδή να σε καθοδηγήσει. Είμαστε μπολιασμένοι όλοι με την αμαρτία. Μπολιασμένοι όλοι με τη σαρκικότητα. Και σε παρακαλώ πάρα πολύ, έτσι, κάνε μου τη δώσ’ μου τη χαρά αυτή, όταν θα το δείξετε αυτό το πράγμα, θέλω να τα πείτε ακριβώς αυτά τα πράγματα. Πάσχουμε σήμερα όλοι. Δεν υπάρχει δηλαδή να μπορέσεις κάπου να ακουμπήσεις. Μόνο, χάρη τη Θεού αν βρεθεί ένας άνθρωπος πνευματικός να σε καθοδηγήσει σήμερα.

Κι εγώ δεν είμαι ο καταλληλότερος να σας τα πω, γιατί αγωνίζομαι κι εγώ χρόνια μες στο ράσο, έχω εμπιστοσύνη στον Θεό, αλλά όχι ότι έκανα και καμιά πνευματική προκοπή δηλαδή. Ό,τι έγινα, ό,τι έκανα, το οφείλω στον γέροντα εδώ και στους πατέρες.

Τον τόπο αυτόν τον αγαπώ πάρα πολύ, γιατί ήρθα πολύ νέος σ’ αυτόν το χώρο. Και είδα τον αγώνα τους, είδα τον κόπο τους, τον μόχθο τους, τον ιδρώτα τους, το αίμα τους. Εκτίμησα πάρα πολύ ότι ο γέροντας δεν θέλησε ποτέ το μοναστήρι να το βάλει σε προγράμματα. Πάντοτε το πνεύμα του γέροντα ήταν: “ό,τι γίνεται, να γίνεται με πόνο και κόπο”. Δηλαδή να γίνεται απ’ τη δουλειά μας. Κάθε τι που γίνεται, και γίνεται από προσευχή και απ’ τη δουλειά, έχει χάρη Θεού. Ό,τι γίνεται με εύκολο τρόπο, με προγράμματα, με επιχορηγήσεις, επιδοτήσεις και πώς τα λένε αυτά… δεν είναι, δεν… δεν προκόπτει. Γι’ αυτό βλέπεις σήμερα ας πούμε, πολύ ωραία μοναστήρια, χλιδάτα κτήρια, αλλά κενά μέσα, δυστυχώς.

Έξω από το καθολικό ακριβώς απέναντι, βρίσκεται ο παλιός φούρνος. Κι αυτό το σημείο του μοναστηριού δεν έχει πειραχτεί, δεν έχει αλλοιωθεί. Έχτισαν ένα πάρα πολύ μεγάλο φούρνο… στον οποίο κάθε χρόνο στην πανήγυρη οι πατέρες προσφέρουν ως ευλογία στον κόσμο μπακαλιάρο με πατάτες και κρεμμύδια. Ο κύριος Απόστολος Βογιατζής είναι ένας πνευματικός μας αδελφός, πολύ καλός και ταπεινός άνθρωπος. Έχει δώσει τα πάντα δηλαδή τη ζωή του, την αγάπη του στο μοναστήρι και έρχεται χρόνια τώρα και βοηθάει στο πανηγύρι μας και μαγειρεύει. Έχει ξεκινήσει ο κύριος Απόστολος, έχει ξεκινήσει από εχθές το μεσημέρι, να καίει το φούρνο συνέχεια. Το κρεβάτι του είναι εδώ, που τώρα είναι οι πάγκοι που… που έχει τις λαμαρίνες και φουρνίζει. Πόσες λαμαρίνες βάλατε συνολικά (ρωτάει τον κ. Βογιατζή); Απόστολος Βογιατζής: Βάλαμε πρώτα 12, και έχουμε κι άλλες 6 τώρα μέσα. Γύρω στις 18…

Το μοναστήρι από τον Άγιο Συμεών έχει την ευλογία αυτή να είναι άβατο για τις γυναίκες. Οι παλαιότεροι πατέρες, ο Άγιος γέροντας Γαβριήλ Ντούνης είχε παραλάβει από το γέροντά του, και αυτός από τον Άγιο Φιλόθεο Ζερβάκο, οι γυναίκες δεν άφηναν οι πατέρες να πλησιάσουν στο μοναστήρι. Τις γυναίκες τις μάζευαν εκεί στην περιοχή στο πλάτωμα που λέμε πιο πάνω στη δεξαμενή. Και εκείνα τα χρόνια υπήρχε και μία κατάσταση λίγο περίεργη, γιατί ερχόντουσαν από τα γύρω χωριά, Μακρινίτσα, Ζαγορά… και οι άνθρωποι πολλές φορές μαζί τους έφερναν και το κοσμικό τους φρόνημα. Οπότε οι πατέρες, για να διατηρήσουν την ησυχία στο μοναστήρι την ημέρα του πανηγυριού άφηναν τις γυναίκες να πλησιάσουν μέχρι την περιοχή της δεξαμενής που θα δείτε όταν θα φεύγετε. Δηλαδή περίπου 500 μέτρα πιο πάνω.

Τα τελευταία χρόνια κατ’ οικονομίαν, άφησαν οι γέροντες να έρχονται οι γυναίκες μέχρι την πύλη της μονής εδώ. Βγαίνει και ο ιερέας εδώ το πρωί και τις κοινωνά όσες είναι έτοιμες, και κατόπιν όταν τελειώσει, η Ακολουθία θα γίνει η αρτοκλασία, θα γίνει ο Αγιασμός, θα διαβαστούν και κάποιες εξορκιστικές ευχές και μετά θα έχουν τη δυνατότητα οι γυναίκες να προσκυνήσουν στα λείψανα των Αγίων. Σήμερα έχουμε και την τιμή να φιλοξενούμε και την κάρα του Αγίου Γερασίμου, εκ Μακρινίτσης. Γιατί τα δύο μοναστήρια, του Φλαμουρίου και του Αγίου Γερασίμου της Μακρινίτσας, όπως και της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Σουρβιάς είναι αδελφά μοναστήρια. Ανήκουν δηλαδή στη μονή Φλαμουρίου. Οπότε φέρνουμε σήμερα μαζί με τον Άγιο Συμεών, τον κτήτορα και πολιούχο της μονής μας, και συνεορτάζει και ο Άγιος Γεράσιμος. Έχει την ευλογία ο κόσμος να προσκυνήσουν τους Αγίους μας.

Στη νοτιοδυτική πλευρά τα κτήρια είναι όπως ήταν παλαιά. Εκτός από το κάτω μέρος το οποίο έχουν ανακαινίσει λίγο οι πατέρες. Τα υπόλοιπα πάνω τα κελιά είναι ακριβώς όπως ήταν παλαιότερα. Όλα εδώ τα έκτιζαν τοξωτά.

Εδώ είναι η τράπεζα της Μονής, όπου θα έρθουμε έπειτα να φάμε, θα μας κάνετε την τιμή να φάμε μαζί. Εδώ βλέπετε το σχέδιο του Μπάρσκι (το γνήσιο βρίσκεται σε μουσείο στην Αθήνα), όπως το ζωγράφισε το 1700 περίπου.

Μην τον μπερδεύουμε τον Άγιο Συμεών, είναι άλλος ο Συμεών ο Θεοδόχος, άλλος ο Συμεών ο Στυλίτης… Αυτός είναι τοπικός μας άγιος, είναι ο Άγιος Συμεών ο Μονοχίτων και Ανυπόδητος.

Ο τρούλος είχε καταπέσει από τις καταστάσεις που είχαν δημιουργηθεί τότε με τους αντάρτες, στο 1945 μέχρι το ‘49. Είχαν κάποιες δυσκολίες εδώ οι πατέρες με τους αντάρτες και είχε έρθει ένα αντιτορπιλικό, του ελληνικού στρατού, το οποίο είχε πληροφορία ότι εδώ κρύβονται και από κάτω, χτύπησε τον ένα τρούλο. Και τον έριξε. Εγώ τον πρόλαβα δηλαδή, μέχρι και πριν από 15 χρόνια ήταν ακόμα σκεπασμένος με ξύλα και πισσόχαρτα, και κάποιος άνθρωπος, πολύ καλός πετράς που είχαμε εδώ στο μοναστήρι μας, τον ξανάφτιαξε.

Όταν έχει καλό καιρό φαίνεται από εδώ η Σιθωνία και ο Άθωνας.

Πρόσφατο κτήριο, το οποίο δημιουργήθηκε τα τελευταία 20-25 χρόνια είναι ο στάβλος. Νεότερο κτίσμα είναι το ξυλουργείο που εξυπηρετεί τις ξυλουργικές ανάγκες του μοναστηριού. Το μόνο το οποίο μπορεί να κάνει το μοναστήρι με την άδεια του δασαρχείου είναι να κάνει υλοτομία. Παλαιότερα φτιάχναν οι πατέρες και κάποια κάρβουνα, και με τα ξύλα αυτά, δηλαδή, τα οποία πουλάνε, από τα έσοδα της ξυλείας, έρχονται τα χρήματα αυτά στο μοναστήρι και γίνονται κάποια έργα. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Δεν είναι κάποιο πλούσιο μοναστήρι με ενοίκια. Στηρίζεται καθαρά στη δουλειά τους, στην αγάπη του κόσμου, σε αυτά τα οποία ο κόσμος απλόχερα και εγκάρδια,  προσφέρει. Και στην όρεξη κάποιων ανθρώπων και στην προσπάθεια και στη βοήθειά τους.

Οι παλιοί άνθρωποι είχαν μια αγάπη στο μοναστήρι, ένα σεβασμό στον Άγιο. Μπορεί λόγω της φτώχειας, λόγω των γεγονότων που πέρασαν, να είχαν μια σκληροκαρδία, αλλά παρατηρώ ότι οι… οι άνθρωποι αυτοί που εγώ τους πρόλαβα στη γενιά μου, από τα γύρω χωριά, είχαν οι παλαιοί αυτοί άνθρωποι και μεγάλη στην ηλικία, μια αγάπη και ένα σεβασμό προς τον Άγιο. Ε, και αυτή την αγάπη και το σεβασμό, για το μοναστήρι, τη μετέδωσαν και στα παιδιά τους. Και τα παιδιά τους, είτε από μικρά που τα ‘φερναν εδώ, αλλά είτε και τώρα που γνωρίζω κόσμο, που μου λέει: “Δεν ήρθα ποτέ, άκουγα απ’ τον πατέρα μου, απ’ τη μάνα μου για το Φλαμούρι. Ήρθα και συγκινήθηκα”.

Στην βορειοανατολική πλευρά του μοναστηριού είναι κάποιοι ξενώνες, για τον κόσμο, και από κάτω κάποιοι αποθηκευτικοί χώροι.

Εδώ στην παλαιά πύλη κατά την παράδοση, όταν η οικογένεια του Σουλτάνου Σουλεϊμάν έκανε τη δωρεά, για να γίνει αυτό το μοναστήρι, ήρθε η κόρη του Σουλτάνου. Και τότε, οι πατέρες, όταν την υποδέχτηκαν εδώ στην πύλη, ήρθε δια θαλάσσης. Και τότε… κάτι… μία δύναμη, έλεγαν οι παλιοί πατέρες, την σταμάτησε εδώ στο πλατύσκαλο. Αλλά, από σεβασμό οι πατέρες προς το πρόσωπό της, και προς αυτά τα οποία προσέφερε η οικογένειά της, την ανέβασαν σε κάποιο σημείο του πύργου, τουλάχιστον να δει πανοραμικά, λίγο το μοναστήρι.

Και πρέπει, φυσικά, να πω… και κάτι, γιατί δεν πρέπει αυτόν τον άνθρωπο να τον αδικήσουμε… ε… στάθηκε, δηλαδή, πραγματικά στο μοναστήρι, ο γέροντάς μας τον αγαπάει πάρα, πάρα πολύ, και εύχεται γι’ αυτόν, αλλά τον έχει και ευγνωμοσύνη… Ήταν ο Μητροπολίτης μας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος, ο κύριος Ιγνάτιος. Στάθηκε, πραγματικά στο μοναστήρι σ’ αυτούς τους πατέρες. Βοήθησε τους πατέρες με όποιο τρόπο μπορούσε, τους έδωσε μία ελευθερία να κινούνται…

…Το πιστεύεις ότι καστανιές, τις οποίες τις κατέβασε ο γέροντάς μας από την ανακαίνιση που έκανε στο Καθολικό, στη σκεπή… οι οποίες σίγουρα θα ήταν από την εποχή του 1592, που αποπερατώθηκε το μοναστήρι… Και τις κατέβασε, δηλαδή, πριν καμιά εικοσιπενταριά χρόνια… κάτι μεγάλες καστανιές 30 επί 30, 35 επί 35… Και όταν τις πλανίσαμε, έφτασε μέσα να είναι το 10 επί 10, 12 επί 12, ας πούμε, ήταν καθαρό, πεντακάθαρο!

…Και θα ήθελα, έτσι, να πω στον κόσμο… στα γεγονότα που ζούμε σήμερα όλοι μας, στις στεναχώριες, στις πίκρες που έχει ο καθένας… εμπιστοσύνη στον Θεό. Καθαρότητα, καθαρή εξομολόγηση… Οι άνθρωποι να αναζητήσουν ένα καλό πνευματικό… Υπάρχουν καλοί πνευματικοί. Δόξα τω Θεώ, ο δεσπότης μας εδώ στην περιοχή μας έχει καλούς πνευματικούς… να αναζητήσουμε, έναν καλό πνευματικό, και να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας. Αυτό…

Εικόνες από την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου