Δεύτερο μέρος της ιστορικής αναδρομής του Ρήγα με Τσεκούρα, Μπακάλη και Καλόγηρο

Η συζήτηση μεταξύ των παλαιμάχων αναβιώνει μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο παιζόταν με περίσσιο πάθος, σε “αλάνες” και κάτω από δύσκολες συνθήκες, αλλά με ακλόνητη αγάπη για τη φανέλα.

Στο δεύτερο μέρος της ιστορικής αναδρομής για τα 100 χρόνια του Ρήγα Φεραίου, η παρέα των παλαιμάχων μεγαλώνει, φέρνοντας στο φως ακόμα πιο ζωντανές λεπτομέρειες της ομάδας. Ο Λάκης Μπακάλης και ο Κωνσταντίνος Τσεκούρας εισβάλουν στη συνέντευξη της Βιβής Τσιντσίνη με το Στέργιο Καλόγηρο και καταθέτουν τη δική τους μαρτυρία, συμπληρώνοντας το παζλ μιας εποχής όπου το ποδόσφαιρο ήταν τρόπος ζωής.

Ο μαέστρος του τεχνητού οφσάιντ: Κωνσταντίνος Τσεκούρας

Ο Κωνσταντίνος Τσεκούρας, αγωνιζόμενος ως λίμπερο, ήταν ο άνθρωπος που καθοδηγούσε την αμυντική γραμμή του Ρήγα. Η ομάδα εφάρμοζε το τεχνητό οφσάιντ με τέτοια ακρίβεια που πολλοί αναρωτιούνταν πώς ένα ερασιτεχνικό σωματείο κατάφερνε κάτι που τότε έκανε μόνο ο μεγάλος Άγιαξ. Με μια δική του φωνή Ρήγας-Ρήγας, όλη η άμυνα τραβιόταν συγχρονισμένα, παγιδεύοντας τους αντιπάλους. Τονίζει ότι για να παίξεις στον Ρήγα εκείνη την εποχή έπρεπε να «κατέχεις το αντικείμενο» και να έχεις πραγματικό ταλέντο.

Οι συμμετέχοντες θυμήθηκαν έντονες στιγμές που σημάδεψαν την καριέρα τους:

• Το επεισοδιακό παιχνίδι με τον Μαγνησιακό: Ένας αγώνας που έμεινε στην ιστορία για την ένταση και την παρέμβαση της χωροφυλακής λόγω του μεγάλου φανατισμού.
• Η εμπειρία της Σπάρτης: Ο Λάκης Μπακάλης και ο Στέργιος Καλόγηρος αναφέρθηκαν στις δύσκολες έδρες, όπως αυτή της Σπάρτης, όπου ο Λάκης αναγκάστηκε να παίξει τερματοφύλακας παρά το νεαρό της ηλικίας του και τον φόβο που επικρατούσε στο γήπεδο.
• Το “βαγόνι” των αποδυτηρίων: Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, οι παίκτες χρησιμοποιούσαν ως αποδυτήρια ένα παλιό βαγόνι τρένου που είχε μεταφερθεί στο γήπεδο, καθώς δεν υπήρχαν άλλες υποδομές.

Η Σχέση με τη Νέα Γενιά και την Τοπική Κοινωνία

• Ηθική ανταμοιβή: Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για τους παίκτες δεν ήταν τα χρήματα, αλλά η αποδοχή από τον κόσμο στο Βελεστίνο. “Το να βλέπεις τον κόσμο να σε αγκαλιάζει στην αγορά ήταν η μεγαλύτερη πληρωμή”.
• Το “Βουτυρόμελο”: Μια γλυκιά ανάμνηση από τις νίκες της Κυριακής ήταν η επίσκεψη στο ζαχαροπλαστείο για βούτυρο με μέλι, το καθιερωμένο κέρασμα της ομάδας.
• Η συμβουλή στους νέους: Οι παλαίμαχοι τόνισαν ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο χρειάζεται θάρρος και λιγότερο φόβο, παροτρύνοντας τους νέους παίκτες να δείχνουν αυταπάρνηση.

“Ο Ρήγας για εμάς είναι η μεγαλύτερη αγάπη. Παίζαμε κρυφά από τους γονείς μας, τραυματιζόμασταν στις αλάνες, αλλά δεν σταματούσαμε ποτέ.” — Κωνσταντίνος Τσεκούρας

Οι επικές πορείες και ο κόσμος: Λάκης Μπακάλης

Ο Λάκης Μπακάλης, που υπηρέτησε την ομάδα ως τερματοφύλακας και προπονητής, θυμάται την ένταση και το πάθος των γηπέδων. Μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις είναι ο αγώνας στη Σπάρτη, όπου η παρουσία του κόσμου ήταν εντυπωσιακή παρά την τεράστια απόσταση για τα δεδομένα της εποχής. Περιγράφει σκηνές όπου πέντε λεωφορεία γεμάτα φιλάθλους ακολουθούσαν την ομάδα παντού, ακόμα και υπό καταρρακτώδη βροχή, όπως στον Παλαμά. Ο Ρήγας στεκόταν επάξια απέναντι σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός και η Νίκη Βόλου, αποτελώντας την τρίτη δύναμη της Μαγνησίας.

Τα βλάχικα και ο ενωματάρχης «Καραβίδας»

Μια ιδιαίτερη πτυχή της συνεννόησης των παικτών ήταν η χρήση της βλάχικης γλώσσας μέσα στο γήπεδο. Χρησιμοποιούσαν φράσεις όπως το «αρούκο, αρούκο» (ρίξε τη μπάλα) για να συνεννοούνται χωρίς να τους καταλαβαίνουν οι αντίπαλοι.

Θυμούνται με χιούμορ τον ενωματάρχη ονόματι «Καραβίδα», ο οποίος πάσχιζε να κρατήσει τους φιλάθλους έξω από τις γραμμές του γηπέδου, φτάνοντας στο σημείο να φωνάζει «έξω, έξω!» ακόμα και στον ύπνο του από το άγχος.

Ποδόσφαιρο και ανθρωπιά

Παρά τον έντονο φανατισμό, ειδικά με την ομάδα του Αλμυρού, υπήρχαν στιγμές βαθιάς αλληλεγγύης. Αναφέρεται το παράδειγμα των φιλάθλων του Αλμυρού, οι οποίοι παρά την κόντρα, βοήθησαν οικονομικά και ηθικά παίκτη του Ρήγα που βρέθηκε σε δύσκολη θέση, αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο τότε ένωνε τους ανθρώπους. Όπως επισημαίνουν, όσοι πέρασαν από τον Ρήγα έγιναν σωστοί οικογενειάρχες και επιστήμονες, καθώς η ομάδα λειτουργούσε ως παιδαγωγικός πυρήνας.

Δείτε στο βίντεο από «πρώτο …πόδι» την περιγραφή για το πως έπαιζαν το τεχνητό οφσάιντ… Ανακαλύψτε συνθήματα της κερκίδας από δύο διαφορετικές γενιές, αλλά και τι θέση είχαν οι κουδούνες και το κλαρίνο στο γήπεδο. Για ποιον άραγε ακούγονταν τα τρία ζντο; Όλα στη συνέντευξη που ακολουθεί.